چقدر خوب است که ما هرگز خوشبختی را در خانه همسایه جستجو نکنیم .هرگز از رفاه دیگران ،شادی دیگران ،سفره های دیگران و و حتی از سلامتی دیگران به حسرت سخن نگوییم .خوشبختی را نمی توان وام گرفت.نه حتی لحظه ای به عاریت گرفت ،نه میتوان آن را دزدید ونه خرید ونه تکدی کرد...

برسر سفره خوشبختی دیگران ،همچو یک نا خوانده مهمان ،حریصانه و شکم پرورانه نمی توان نشست،ولقمه ای نمیتوان بر داشت که گلوگیر نباشد و گرسنگی را مضاعف نکند.

خوشبختی ،نامه ای نیست که یک روز نامه رسانی ،زنگ در خانه ات را بزندو آن را به دستهای منتظر توبسپارد.

خوشبختی ،ساختن عروسک کوچکی ست از یک تکه خمیر نرم شکل پذیر...به همین سادگی،به خدا به همین سادگی،اما یادت باشد که جنس آن خمیر باید از عشق و ایمان باشد نه هیچ چیز دیگر...

خوشبختی را در چنان هاله ای از رمز و راز ،لوازم و شرایط،اصول و قوانین پیچیده ی ادراک نا پذیر فرو نبریم که خود نیز درمانده در شناختنش شویم...

اسانها برای خود خواه بودن خلق نشده اند ،مردم برای دوست داشتن به دنیا آمده اند،برای این به دنیا آمده اند که شاد و خوشبخت باشند .مرارت و تالم در این دنیا به وفور یافت میشود.فقط کافیست چشمانمان را به روی آنها ببندیم

یادمان باشد که با پیگرد شادی به خوشبختی نمی رسیم بلکه با خوب بودن است که می توانیم خوشبخت شویم .

اگر خوشبختی می خواهید در خوشبخت کردن دیگران بکوشید.خوشبختی خود تویی درآینه دیگران آن را مجوی !